پارچه های روپوش ایزوله قابل استفاده مجدد، قابلیت تنفس و استانداردها

روپوش های عایق قابل استفاده مجدد معمولاً از پارچه های پلی استر یا پلی استر-پنبه بافته شده با روکش دافع مایع ساخته می شوند و به آنها اجازه می دهد تا با رتبه بندی سدهای سطح 1 تا سطح 3 AAMI PB70 مطابقت داشته باشند و در عین حال به اندازه کافی برای سایش طولانی مدت و 50 تا 100 دوره شستشوی صنعتی زنده بمانند. انتخاب مناسب بستگی به تطبیق وزن پارچه، نوع پوشش و پروتکل شستشو با سطح خطر بالینی کار دارد و درست کردن این مطابقت چیزی است که لباسی را که به مدت دو سال عملکرد قابل اعتمادی دارد از لباسی که پس از چند ماه بازرسی نمی شود، جدا می کند.

01 پارچه هایی که معمولا در لباس های عایق قابل استفاده مجدد استفاده می شوند

بر خلاف لباس‌های یکبار مصرف، که متکی به مواد منسوج هستند که پس از یک بار استفاده دور انداخته می‌شوند، لباس عایق قابل استفاده مجدد به پارچه‌ای نیاز دارد که بتواند در شست‌وشوی صنعتی مکرر در دماهای بالا بدون از دست دادن یکپارچگی بافت، رنگ یا پوشش مانع خود دوام بیاورد. اکثر تولید کنندگان چهار خانواده اصلی پارچه را می سازند که هر کدام برای ترکیب متفاوتی از هزینه، دوام و سطح حفاظت مناسب است.

از این میان، ترکیب‌های پلی استر-پنبه در بخش‌های پزشکی عمومی محبوب هستند زیرا محتوای پنبه راحتی را در برابر پوست در طول شیفت‌های طولانی بهبود می‌بخشد، در حالی که پلی استر خالص و پلی استر ریپس‌استاپ در اتاق‌های عمل و واحدهای ایزوله که در آن‌ها تعداد شستشوی بالاتر و پوشش‌های مانع قوی‌تر مورد نیاز است، غالب هستند. پلی استر میکروفایبر بین این دو قرار می گیرد و با پرداخت های مبتنی بر سیلیکون که در برابر آب بدون لایه لایه پلی یورتان سنگین تر مقاومت می کند، احساس نرمی به دست می دهد.

02 متعادل کردن محافظت مانع و تنفس

محافظت از سد و قابلیت تنفس در انتهای مخالف همان مشکل طراحی پارچه قرار دارد، زیرا بافت محکم‌تر یا پوشش ضخیم‌تر نفوذ مایع را مسدود می‌کند، اما گرما و رطوبت را نیز در برابر پوست به دام می‌اندازد، که در طول شیفت‌های طولانی‌تر از دو ساعت در محیط‌های بالینی گرم به یک مشکل واقعی تبدیل می‌شود.

سازندگان معمولاً این موضوع را به سه طریق حل می کنند:

• استفاده از پلی استر ریپس استاپ با غشای پلی اورتان، که محافظت سطح 2 را در کسری از وزن پارچه پوشش داده شده جامد ارائه می کند.
• افزودن صفحات مشبک یا سوراخ دار در مناطق کم خطر مانند پشت و زیر بغل، به دور از نواحی مهم پاشش آب
• انتخاب روکش های دافع بدون فلوئوروکربن که نرخ انتقال بخار رطوبت را بالای 5000 گرم بر متر مربع در 24 ساعت حفظ می کند.

تسهیلاتی که صرفاً بر اساس سطح AAMI خریداری می‌کنند، بدون بررسی میزان انتقال بخار رطوبت، اغلب شکایاتی را از کارکنان در مورد گرمای بیش از حد در ماه اول استفاده دریافت می‌کنند، حتی زمانی که روپوش از نظر فنی استانداردهای مانع لازم را داشته باشد. درخواست هر دو رقم از یک تامین کننده قبل از سفارش از این عدم تطابق جلوگیری می کند.

03 استانداردهایی که برای لباس های ایزوله قابل استفاده مجدد اعمال می شود

مراکز مراقبت های بهداشتی در ایالات متحده و اروپا به مجموعه کوچکی از استانداردهای شناخته شده متکی هستند تا تأیید کنند که لباس ایزوله قابل استفاده مجدد به طور مداوم در طول عمر مورد انتظار خود عمل می کند، نه فقط زمانی که از کارخانه خارج می شود.

لباسی که دارای برچسب سطح 2 AAMI PB70 است تنها در صورتی این طبقه بندی را حفظ می کند که در طول چرخه عمر خود مطابق با ANSI/AAMI ST65 پردازش شود. این به این معنی است که استاندارد در نقطه تولید متوقف نمی‌شود، بلکه به خشک‌شویی بیمارستان، فضای ذخیره‌سازی و روال بازرسی که تعیین‌کننده زمان بازنشستگی لباس است، گسترش می‌یابد.

04 شستشو و مدیریت چرخه عمر

یک روپوش عایق قابل استفاده مجدد تنها در صورتی محافظت ثابتی را ارائه می دهد که فرآیند شستشوی آن تایید شده باشد، زیرا تجمع مواد شوینده باقیمانده یا دمای نادرست آب می تواند پوشش دافع را قبل از اینکه خود پارچه فرسوده شود، تخریب کند.

• شستشو در دمای 60 تا 71 درجه سانتیگراد برای ضدعفونی حرارتی در حالی که در محدوده تحمل سازنده پوشش قرار دارد.
• از نرم‌کننده‌های پارچه خودداری کنید، زیرا تنها پس از ده دوره تا 30 درصد سطح مایع دافع را کاهش می‌دهند.
• درزها و سرآستین ها را هر 25 بار بررسی کنید، زیرا شکست درز شایع ترین علت بازنشستگی زودرس لباس است.

05 مزایای هزینه و پایداری

فراتر از عملکرد حفاظتی، مورد یک لباس ایزوله قابل استفاده مجدد اغلب به هزینه کل در طول زمان و اهداف کاهش ضایعات مربوط می شود که بیمارستان ها به طور فزاینده ای به عنوان بخشی از گزارش های زیست محیطی دنبال می کنند.

انتخاب درست لباس عایق قابل استفاده مجدد به جای انتخاب یک پارچه برای کل واحد، به تطبیق ساخت پارچه، شیمی پوشش، و ظرفیت شستشو با سطح ریسک واقعی هر بخش مربوط می شود. بخش هایی که قرار گرفتن در معرض مایعات بالاتری دارند باید پلی استر ریپس استاپ یا میکروفایبر با پوشش های غشایی را در اولویت قرار دهند، در حالی که بخش های عمومی می توانند به ترکیبات پلی استر-پنبه که راحتی و هزینه کمتر برای هر واحد را در طول عمر طولانی ارائه می دهند، تکیه کنند.